Gescheiden

echtscheidingVorige maand was ik bij een toerustingsdag voor gescheiden ouders, georganiseerd door stichting Generatio. Omdat ik zelf kind van gescheiden ouders ben, had dit onderwerp mijn bijzondere belangstelling. Ik was dan ook blij dat ik voor Jente Magazine een interview mocht houden met drie deelnemers: Pascalle Laban-Impens, Peter van der Knijff en Helene (niet haar echte naam). 

Pijn door de kerk

Zij waren niet de enigen die ik sprak die dag. En weet je wat me sinds die gesprekken nog steeds bezighoudt? De rol van de kerk bij een echtscheiding. Ik hoorde zoveel verhalen over afwijzing, veroordeling en negeren door de kerk, dat het me pijn doet. Niet alleen vanuit het leiderschap van kerken (dominees, voorgangers en oudsten), maar ook vanuit gemeenteleden bleef het stil of kil.

Peter zei: “Ik heb één keer bezoek gehad vanuit de kerk, meer als verhoor dan uit betrokkenheid. Ik wist ook wel dat een scheiding niet Gods wil is, maar ondertussen moest ik wel verder met mijn leven. Met die geestelijke worsteling hielpen ze mij niet.” Gelukkig ontmoette Peter later een dominee die wél het gesprek met hem wilde aangaan. 

Helene zei: “Ik begrijp dat het mensen het moeilijk vinden, maar het lijkt soms ook wel een beetje gemakzucht. Als iemand ziek is, stuur je toch ook een kaartje?”

Met kleine dingen helpen
Volgens Pascalle en Peter, maar ook volgens directeur van stichting Generatio, Rob Hondsmerk, kan een kerk bij echtscheiding juist zóveel betekenen met zó weinig:

  • Gewoon je huis openstellen op een doordeweekse avond, zodat iemand niet alleen hoeft te zijn. Even een avondje niet geconfronteerd worden met het gemis van de aanwezigheid van kinderen en partner;
  • Betalen voor de avondoppas, zodat een gescheiden ouder naar de bijbelkring kan gaan;
  • Gescheiden ouders met hun kinderen op de koffie uitnodigen en een potje voetballen of een spelletje doen, zodat kinderen ook het gewone gezinsleven blijven meemaken;
  • Of een gescheiden vader helpen bij zijn strijkwerk dat hij ineens zelf moet doen;
  • Betalen voor de voetbalclub, zodat het kind door de scheiding niet ineens van zijn favoriete sport af moet;
  • Financiële kennis of advies bieden: zonder oordeel moeders (die nooit de administratie deden) helpen om overzicht te krijgen van hun maandelijkse uitgaven. Houd dat gewoon eens een half jaar vol – dat is maar zes avondjes werk, maar het betekent zoveel!
  • Aandacht geven aan de kinderen, bijvoorbeeld door de KIES-training aan te bieden;
  • Luisteren naar de ouders zonder te veroordelen, samen te bidden, de emoties bij God te brengen.

Rob Hondsmerk zei: “Veel gemeenten stellen prioriteiten op het gebied van gemeenteopbouw, maar ik pleit voor meer aandacht voor gezinsopbouw!” Daarbij zei hij ook, dat je zoiets niet echt kunt organiseren, maar dat als er meer aandacht voor dit onderwerp komt in kerken, de zorg voor gebroken gezinnen wel vanzelfsprekender zal gaan plaatsvinden.

Bij die hoop sluit ik me graag aan.

En hoe mager het misschien ook is, ik heb mijn eerste kaartje alvast verstuurd. Doe jij ook mee? Laten we iets doen met Gods liefde voor mensen!

Joyce
PS Mijn interview kun je trouwens lezen in Jente 7 van dit jaar. Houd ‘m dus in de gaten!