Raar gesprek

De telefoon gaat. 

  • “Met Joyce de Jongh…”
  • “Hallo Joyce, ik ben op zoek naar de eigenaar van OptimaTaal? Ben jij dat, Joyce? Ik wil namelijk een afspraak met je maken.”

Alarmbellen en argwaan, maar:

  • “…Inderdaad, dat ben ik. …”
  • “Je vraagt je nou waarschijnlijk af waarom ik een afspraak wil maken.”

Eh ja…, al betwijfel ik of ik het echt wil weten. Maar de man ratelt verder en negeert de terughoudendheid in mijn stem. Ik krijg een enthousiast verhaal over een unieke kans om in te stappen in een heel nieuw marketingconcept waaraan ik zonder kosten kan meedoen en… hier haakte ik ongeveer af.

Of nee, ik was al eerder afgehaakt. Ongeveer bij het ‘ben jij dat, Joyce’ in zijn eerste zin. Diezelfde amicale toon bleef hij volhouden in de rest van zijn gesprek, en ik bleef me erover verbazen. Ik ben nog jong genoeg, maar zelfs ik vond zijn houding ongepast tegenover mij, een onbekende. Alleen al om die reden had ik geen vertrouwen in zijn product.

Wie zou zijn telefoonscript nou hebben geschreven, dat vroeg ik me af terwijl ik hem aanhoorde. En welke doelgroep zou die tekstschrijver dan voor ogen hebben gehad? Mij kennelijk niet. Of misschien wel, maar dan is het grandioos mislukt.

Ik bedenk me opnieuw hoe belangrijk het is om je communicatie af te stemmen op je doelgroep en daarin consequent te blijven. Dat laatste is die verkoper trouwens wel, tot aan zijn laatste begroeting:

  • “Doei hè, Joyce!”

Raar gesprek. Ik ben er gewoon stil van.